Iedereen aan de computer!

Een short story over té revolutionair denken rond de eeuwwisseling, de periode van het prille begin van internet.

Of ik niet mee het business development wilde aanpakken van de startup Axxes Media? In de aanbieding had dit bedrijf: een internet streaming radio (echt een voorloper van Spotify, zeg maar) én een internet-computer-café bij Kinepolis Antwerpen.

Een restaurant waar je zowel een computer als een dagschotel kon bestellen. Hoe kreeg je dat aan de buitenwereld op een goeie manier uitgelegd?

Natuurlijk zag ik zo'n creatieve uitdaging wel zitten. Hoewel na enkele maanden bleek dat ik weinig met de bovenstaande twee aspecten te maken zou krijgen, en eerder bedrijven mocht benaderen met de vraag "of ze geen website nodig hadden...?".

Ik wil het nu even hebben over dat Axxes-logo dat meer dan 20 jaar later nog steeds bij het Kinepolisgebouw prijkt.

Papieren hoedjes vouwen

Het Kinepolis-idee (als ik het zo mag noemen) was:

op een mega-drukbezochte locatie een winkel openen om:

(a) te kunnen surfen tegen betaling (er was nog géén mobiel internet!)

en (b) een computer te kunnen kopen.

Op zich dus een keuzestrijd voor elke consument:

besteed ik 5 euro aan surftijd, of besteed ik 500 euro aan een computer, na het bekijken van een film en het nuttigen van een drankje?

Het communicatieprobleem was dus enorm: welke vlag dekt welke lading? Hoe krijg je uitgelegd dat je een cola, surftijd én een computer kan kopen bij de cinema?

Tijdens een van die meetings, kwam ook de placemat naar voor als communicatiemiddel. Je weet wel, dat papieren ding dat ze onder je bord en bestek schuiven, met daarop meestal een logo en wat saaie info.

En plots - ik zal het nooit vergeten - zegt de hoofdaandeelhouder:

"Je kan er ook papieren hoedjes mee vouwen..." Stilte alom aan de brainstormtafel. "Eh wat...?" Hoe bedoelt-u?"

"Nou, je vouwt ze zo, en dan zo, en kijk, dan kan de man hem op zijn hoofd zetten, als hij zich verveelt terwijl zijn vrouw tegen hem praat..."

En plots zette hij het papieren hoedje op zijn hoofd, en lachte vriendelijk naar iedereen aan de tafel, the big boss.

De boodschap daarvan was me toen niet duidelijk, en jaren later verdenk ik hem ervan dat hij zich ergerde aan het gebrek aan strategie dat toen op tafel kwam. Dat het zijn stil protest was om zijn ongenoegen te uiten.

Conclusie:

De investeringen en de marketinguitdagingen waren zodanig groot, dat er echt nood was aan een professioneel communicatiebureau. Zover ik weet, heeft men die stap nooit gezet.

Het ;heeft nooit echt goed gedraaid. De snelle veranderingen van het internet en het online shoppen, haalden het statische winkel-surf-computer-concept onderuit.

Voor die startup heb ik nog wel met mijn toenmalige collega Sven (+) de allereerste website van NMBS in html gerealiseerd, evenals een prachtig project voor Kipling België, met muziek van niemand anders dan Daan Stuyven. Daarna zochten we andere horizonten op.

Maar het logo van Axxes is dus blijven hangen. Kijk maar eens omhoog als je bij Kinepolis staat. Op die locatie is ondertussen een Mexicaans restaurant gevestigd, zo las ik. Je kan er ook salsa dansen. Dus toch nog ietwat hybride qua aanbod. :-)